Thomas Tuchel's capaciteiten in de job worden gedefinieerd door die laatste 20 minuten tegen Argentinië, waarin hij niet in staat was om de eindes variabelen van een World Cup-halve finale te controleren en werd verpletterd door de overwinning van Argentinië. De Guardian schrijft dat Tuchel's keuze om niet te reorganiseren op het moment dat Engeland de leiding nam, maar in plaats daarvan te blijven hangen bij wat ze al hadden, een logische keuze was.
Engeland heeft echter een goede kans om iets te winnen twee jaar van nu. De Guardian schrijft dat de taak zal zijn om de job te scheiden van zijn verwachtingen, iets wat er geen tekenen van wordt dat het makkelijker wordt met de tijd. De echte kwestie is niet Tuchel's keuzes, maar het feit dat elite Engelse voetbal geen Tuchel van zijn eigen kan produceren om een beetje te leren en te groeien.
Er is geen identificeerbare Engelse manier van spelen, geen Engelse coachingschool. Het is geen goed idee om te zeggen "Premier League". Wat is dat? Een portmanteau-cultuur van geleende invloeden. Tuchel wilde dat zijn spelers beter waren in het houden en passeren van de bal, maar hij wilde ook een Vinícius, een Rodri, een Antoine Griezmann, om dan verder te praten.